Kino klub Split

Pretraživač

Newsletter

Home

Linkovi

Korisnici

Log In

Projekcija: Russ Meyer – Cherry, Harry & Raquel! (1970)

U petak 09. lipnja s početkom u 20.30 h možete prisustvovati drugoj projekciji iz trotjednog ciklusa filmova jedinstvenog američkog kultnog redatelja Russ Meyera (1922-2004), čiji se opus do danas opire konačnoj klasifikaciji unutar korpusa klasične američke nezavisne filmske produkcije. Rani profesionalni filmski angažmani Russ Meyera vezani su uz tzv. američku industrijsku kinematografiju iz koje se vremenom razvio suvremeni ekonomsko propagandni program, dok se klasičnom filmskom fotografijom bavio kao freelancer sklon glam stilu. Surađivao je s uredništvom ranog Playboya i odradio ulogu službenog fotografa na setovima monumentalnog filma Giant (Div; 1956) u režiji famoznog hollywoodskog “zanatlije za nemoguće misije” Georgea Stevensa. Prvu 8 mm kameru Russ Meyer na poklon je dobio od majke u pubertetskoj dobi, a prve snimateljske angažmane odradio kao službeni snimatelj američke vojne komponente tijekom Drugog svjetskog rata. Projekcije petkom u Kino klubu su edukativnog karaktera, organizirane za članove i sve koji žele prisustvovati. Ulaz je besplatan, svi su dobrodošli…

 

Cherry, Harry & Raquel!

Cherry, Harry & Raquel! (1970) najradikalniji je filmski eksperiment u kontekstu Russ Meyerovog opusa. Snimljen je pod pritiskom novih nadrealističkih tendencija nezavisne američke produkcije s kraja šezdesetih godina prošlog stoljeća. Autorova namjera bila je eksplicitno naglasiti kinetičke dramaturške paradokse neovisno o standardnim procjenama održivosti filmske iluzije kada je konačni produkt u pitanju, a kao rješenje se nametnuo furiozni montažni postupak tememljem čega je filmski redatelj, slikar i ugledni teolog Alfred Eaker (vjerojatno najpasionarniji akademski teoretičar Meyerovog opusa) ovo djelo istakao kao najbizarnije montirani uradak u povijesti kinematografije. Folije teksta prezentirane kao segment najavne role obznanjuju nepostojeću preambulu prvog amandmana američkog ustava konstruiranu na paranoidnom strahu od vjerskih fanatika i njihovih konfesijskih prava. Pretpostavljena šutnja koja proizlazi iz takvog psihološkog pritiska, uz naglašeni pozadinski šum i natruhe dramaturški dislociranih urbanih eksterijera, premeće se u goteksni kolaž golišavih djevojaka koje se prevrću po krevetima i kupaju u bazenima, prije nego li nas kamera koju je odradio (kao i montažu) sam autor, furiozno ne izmjesti u zabačenu provinciju, pogranični američki gradić koji propada zajedno s iscrpljenim rudnikom za iskop srebra u neposrednoj blizini. Atmosferu naglašenu početnim pamfletom Meyer tijekom prvih minuta filma inverzira koriseći se naivnom narativnom intervencijom koja gledatelje nastoji osvijestiti o eventualnoj pošasti narkotika, preciznije – marihuane koja se ilegalno transportira preko nepregledne meksičke granice slijedom čega američki građani gube interes za ženske obline koje se u nepavilnom ritmu nameću prema Meyerovom zrelom sirovom principu “red sisa, red guzica”. Harry Thompson, odigrao ga je Meyerov pouzdani suradnik i prijatelj Charles Napier (1936 – 2011), šerif je navedenog pograničnog gradića koji autoritarno konrolira ilegalni protok marihuane za šire američko tržište (karakter se pojavljuje i u Meyerovom filmu Supervixens iz 1975.).  Pretpostavlja se kako je Napierov penis u prednjem totalu priskrbio oznaku X ovom filmu i dodatno zaoštrio konflikt redatelja s američkim cenzorima za koje je često isticao kako ga treiraju “kao komarci”. Na konflikltu korumpiranog šerifa i njegovog nekadašnjeg bizarnog partnera Apachea kojeg je odglumio “jednokratno akvizirani” naturščik John Milo temelji se dramaturška razrada povremeno presjecana motivom pervertirano preuzetim iz sugestivnih dramskih pauza antičkih kazališnih uprizorenja – scenama s boginjom Soul koja se gola odmara na luksuznoj jahti, te uživa ostale koncepte “odabranih” (ulogu je odradila švedska soft core glumica s kasnijom stalnom američkom adresom Uschi Digard koja je naknadno često surađivala na Meyerovim poznim projektima). Trojac iz naslova filma uz spomenuog šerifa Harrya čine njegova djevojka Cherry, engleska medicinska sestra, te skribomanka i prostitutka Raquel; a moralna nedoumica središnjeg muškog lika, koja dodatno naglašava psihološki pritisak koji trpi ukoliko ga zbog obustave isporuke marihuane s dužnosti razduži lokalni političar Mr. Franklin (Frank Bolger), svodiva je na činjecu kako će, ukoliko pristane na vezu s dvije žene istovremeno, narušiti poželjan image politički korektnog Amerikanca (naglašeni totalitet društveno – političke korupcije Meyerov je trademark prisutan u svim njegovim dramaturški kompleksnijim filmovima). Cherry, Harry & Raquel! tipično se klasificira kao kontroverzni klasik sexploatacije, dodatno “markiran” i kao klasični radikalni mizogini filmski eksperiment (heteroseksualni akteri se spolno sparuju gotovo svatko sa svakom, što opće naznake ženskih uloga simplificira do razine sveprisutnih jointa marihuane koji ustrajno kruže iz ruke u ruku). “Boys will be boys. Girls will be girls.” – komentirao je za života Russ Meyer.

Trajanje: 72 minute
Država: SAD
Jezik: engleski
Tehnika: kolor

 

Russ Meyer

“In World War II, according to Meyer, he found himself at a French brothel with Ernest Hemingway who, upon finding out that Meyer was a virgin, offered him the prostitute of his choice. Meyer picked the one with the largest breasts.”
(Jimmy McDonough – Big Bosoms and Square Jaws: The Biography of Russ Meyer, King of the Sex Film; 2006)

Russell Albion Meyer (1922-2004) odrastao je u San Leandru (California) u obitelji njemačkih korijena. Otac policajac zbog nasilja nad suprugom, Russovom majkom sklonoj alkoholu i dekadenciji, napustio je ženu i dijete kad je dječaku bilo nepune dvije godine, a uskoro mu je izrečena i zabrana viđanja sina, zbog čega je Russovo djetinstvo obilježila identitetska kriza koja je, temeljem kasnijih analitičkih opservacija, često isticana i kao temeljni uzrok ranom formativnom militariziranju ličnosti i transpozicijski destruktivnim erotomanskim fantazmama. Prvu 8 mm kameru na poklon je dobio od majke u pubertetskoj dobi, a prvi profesionalni angažman kao službeni snimatelj američke vojne komponente tijekom Drugog svjetskog rata. Uskoro se pokazalo kako njegova ruka, prateći fokusiranje oka, često bježi sa zadanih prizora fronte prema kontrapunktima u pasivnim planovima kojima su dominirale groteksne ženske figure, kao što je razvidno i iz arhivskog uratka GIs bathing in the Rhine (1945) koji je pohranjen u arhivima američkih oružanih snaga. Slavni američki filmski kritičar i teoretičar Hollis Alpert (1916-2007) koji je surađivao s Meyerom u tom razdoblju obavljajući funkcije vojnog analitičara – historičara kasnije je isticao kako je “za Russove neuroze koje su ga unatoč relativno uspješnoj filmskoj karijeri markirale kao nesretnog čovjeka daleko bolje rješenje bio psihijatrijski tretman nego angažman u filmskoj industriji nakon rata”. Markeru konfliktne neurotične osobe dodatno je doprinijela i činjenica kako je Meyerova polusestra Lucinda dijagnosticirana kao paranoidna shizofreničarka u dobi od dvadesetak godina, a i oboje roditelja imali su similarne nalaze. Parafraza uloge Russ Meyera u pohodima savezničke vojske tijekom akcija oslobađanja od nacizma prezentna je u klasičnom hollywoodskom filmu Patton (1970) koji je režirao konzervativni američki TV inovator Franklin J. Schaffner, najpoznatiji kao autor eponimne Planete majmuna (Planet of the Apes; 1968). Prvi poslijeratni angažmani Russ Meyera vezani su uz tzv. američku industrijsku kinematografiju iz koje se vremenom razvio suvremeni ekonomsko propagandni program, dok se klasičnom filmskom fotografijom bavio kao freelancer sklon glam stilu. Surađivao je s uredništvom ranog Playboya i odradio ulogu službenog fotografa na setovima monumentalnog filma Giant (Div; 1956) u režiji famoznog hollywoodskog “zanatlije za nemoguće misije” Georgea Stevensa. Prvi igrano – filmski autorski nezavisni projekt bio mu je film The Immoral Mr. Teas (Besmrtni gospodin Teas; 1959) koji je u ograničenu distribuciju krenuo paralelno s kultnim klasikom Shadows (Sjene; 1959) u režiji još jedne vedete američke nezavisne produkcije – Johna Cassavetesa (1929–1989). Analizirajući s distance Meyerove rane radove poput Wild Gals of the Naked West (Divljakuše golog zapada; 1962), Lorna (1964) ili Fanny Hill (1964) razvidno je kako su u pitanju “basic roots” radovi na tragu tzv. sexsploatacije i suštinskog psihotroničnog filma – amalgama horrora, znanstvene fantastike i specifične filmske fantazije koji će postati trademark američke B produkcije tijekom poznih šezdesetih godina prošlog stoljeća. Po pitanju temeljnih stilskih odrednica s početka definirani prigodnom sinagmom “tits`n`guns” Russ Meyerovi filmovi (oni iz kasnije faze) postali su hard core varijanta svojih prethodnika raspoznatljivi po donekle dograđenom izvornom konceptu u radikalniji “tits with guns”, a radi se prvenstveno o tzv. Vixen seriji filmova koja je nastala u periodu između 1968 i 1979 godine. U međuvremenu Meyer je korespondirao i s konceptom blaxploatacije (Black Snake – Crna zmija; 1973), te s grindhouseom (Beyond the Valley of the Dolls – Nad Dolinom lutkica; 1970). Pred preranu mirovinu u koju je otišao zbog teškog oštećenja pluća (iako su neki historiografi filma skloniji ukazivati na radikalne psihijatijske poremećaje uzrokovane neurednim životom) Russ Meyer planirao je realizirati, u suradnji s kontroverznim Malcolmom McLarenom (1946-2010), punk rock film Who killed Bamby (Tko je ubio Bambija) čiji su antijunaci trebali biti članovi sastava Sex Pistols. Sačuvani segmenti dostupni su kao integralni dio dokumentarnog filma The Filth and the Fury (Prljavština i bijes; 2008) u off-beat režiji Juliena Templea. Posljednje godine života Meyer je, slijedom činjenice kako je za sebe zadržao sva autorska prava na filmove koje je režirao, postao (zahvaljujući VHS i DVD tržištu) milijunaš koji, kakve li ironije, zbog Alzheimerove bolesti, totalnog seniliteta i pneumonije nije smio napuštati bolničku sobu u svojoj izoliranoj luksuznoj kući. Umro je kao samac iako se prethodno tri puta oženio, te bez nasljednika, a sva ostavština (radi se o desetinama milijuna dolara) njegovom voljom pripala je Memorijalnom Sloan – Kettering centru za borbu protiv raka od kojeg je umrla njegova majka koja mu je kupnjom prethodno spomenute prve filmske kamere omogućila da postane poznati filmski režiser. Ovaj trotjedni ciklus Russ Meyerovih filmova u “režiji” Kino kluba Split objedinjuje njegove najtransparentnije i dramaturški donekle široj publici vjerojatno “najprobavljivije” radove:

02.06.2016. Faster, Pussycat! Kill! Kill! (1965)
09.06.2016. Cherry, Harry & Raquel! (1970)
16.06.2016. Mudhoney (1965)

 

Darko Duilo