Kino klub Split

Pretraživač

Newsletter

Home

Linkovi

Korisnici

Log In

Projekcija: Kevin DiNovis – Surrender Dorothy

U petak, 21. listopada s početkom u 20.30 h u prostorijama Kino kluba Split (Ulica slobode 28, ex. Savska BB – Dom mladih) možete prisustvovati prvoj projekciji iz dvotjednog ciklusa Sick Captivity Drama. Riječ je o igrano – filmskom projektu prerano hiberniranog redatelja Kevina DiNovisa, retrogradnom filmu Surrender Dorothy, za kojeg se može kazati kako se radi o klasiku nove filmske avangarde. Projekcije petkom u Kino klubu su edukativnog karaktera, organizirane za članove i sve koji žele prisustvovati. Ulaz je besplatan, svi su dobrodošli…

 

Sick Captivity Drama

Paralelno s komercijalnim filmskim produkcijama koje su suspense atmosferu za koju smo, u kontekstu montažnog postupka, te slijedom niza analogija i konvencija, skloni ustanoviti kako ju je patentirao Alfred Hitchcock u zreloj fazi (dograđujući logično specifičnu tenziju svojih ranijih radova koji su smjerali u tom pravcu), razvijao se u okviru hollywoodskih studija i specifičan captivity subkoncept filmskog trilera koji su preuzeli i neki relativno nezavisni autori. Do kraja sedamdesetih godina prošlog
stoljeća trendovski je rastao interes za po tako nejasno zadanom modelu ustrojene skripte iz kojih se razvilo čitav niz komercijalnih kino hitova (primejrice William Wylerov pionirski uradak The Collector iz 1965, potom trash klasik The Incredible Torture Show iz 1976. u režiji danas kontroverznog veterana Joela M. Reeda ili bizarni underground horror The Sinful Dwarf iz 1973. kojeg je, u koprodukciji s američkim partnerima, potpisao jednokratni redatelj o kojem se kasnije nikada ništa nije čulo – danac Vidal Raski). Komercijalni filmski pogoni, prvenstveno hollywoodski, sve do nedavno crpili su inspiraciju iz kinematografskog taloga zrelog Hitchocka, za kojeg se, barem unutar posljednjih
desetak i više godina, često veže nepoželjni strukovni marker tehnički anakronog klasika. Psihološki koncept otmice i na njoj zasnovane talačke krize, idealan za ekstremne ekspresije aktera koje dodatno kondenziraju relatvno kaotični, te nadasve atraktivni klaustrofobični kadrovi na rubu interpretativne egzistencijalne eksplozije, projicirao je na filmsko platno radove poput egzibicionistički estetiziranog filma Boxing Helena (1993) u radikalno depresivnoj režiji Jennifer Chambers Lynch (kćerka Davida Lyncha), zatim komornu tjeskobnu dramu In a Glass Cage (Tras el cristal; 1987) španjolca Agustína Villaronge, kao i mučnu strukturu neobičnog filma Audition (1999) koji je režirao Takashi Mike. Unutar vremenskog raskoraka, te slijedom opadanja interesa za temeljni sineatsko – scenaristički koncept, tehnička su se pitanja temeljem kojih se nadalje razvija produkcija ovog tipa izmjestila u avangardni filmski prostor – prvenstveno zahvaljujući ranom zrelom projektu Pedra Almodovara Átame! (Veži me; 1989) koji je dograđujući temeljne postulate u situaciju izmanipuliranog taoca stavio teškog duševnog bolesnika. Razvoj ove interpretativne trase filmski su kritičari skoloni povezati s kultnim klasikom
Piera Paola Passolinia, filmom Salo (1975). Za potrebe ove prezentacije odabrali smo dva netipična uratka s čvršćim osloncem na eksperimentalne tehničke postupke i avangardna filmska rješenja (prvenstveno u smislu alternativne razgradnje nelinearne montaže). U sklopu kratkog ciklusa biti će prikazani filmovi:
21.10.2016. Kevin DiNovis – Surrender Dorothy (1998)
28.10.2016. Vincent Gallo – Buffalo ’66 (1998)

 

Kevin DiNovis – Surrender Dorothy

Surrender Dorothy je, u kontekstu niza tehničkih asocijacija vezanih uz filmsku proizvodnju, uže strukovni izraz kojim se opisuje slavni specijalni efekt prvi put primijenjen tijekom snimanja filma The Wizrd of Ozz (1939) tadašnjeg redatelja veterana Victora Fleminga koji je supotpisalo još četvero asistenata režije, čime je simbolički prononsirano doba novog hollywooda neposredno pred Drugi svjetski rat. Prototipska scena prati djevojčicu Dorothy Gale (Judy Garland) koja u društvu bizarne trojke humanoida stiže pred kapiju grada Emeralda kojim vlada sterilni tehnološki sklad, a na nebu se tijekom prelijetanja uvrnute vještice s imaginarnog krajnjeg zapada, nalik suvremenim svjetlosnim efektima u komercijalnom filmu, u smooth maniru održvanja filmske iluzije, rišu riječi Surrender Dorothy (Dorothy, predaj se!). U filmu Surrender Dorothy (1998) Kevina DiNovisa, koji se vješto poigrava s metafilmskim strukturama i bezizlaznim tehničkim konceptima, onirična atmosfera proizišla iz činjenice heroinske ovisnosti aktera razgrađuje se dijametralno suprotno – u pravcu groteksno interpretiranog klasičnog Hollywooda koji se razgrađuje u čistu sliku koja filmski efekt trpi upravo do razine na kojoj su perforativni video layeri promovirani 1939., a koncept se relativizira bazičnom upotrebom u kontekstu dizajniranja najavnih i odjavnih špica. DiNovis je, zahvaljujući ovom projektu (istovremeno i svom prvom igranom filmu), svojevremeno sebi osigurao status redatelja na kojeg treba računati, ali je do danas snimio tek još jedan film, intrigantnu zatvorsku dramu Death and Texas
(2004), te se nametnuo kao mentor na konfuznom polju američkih nezavisnih filmskih produkcija.

Trajanje: 87 minuta
Država: USA
Jezik: engleski
Tehnika: crno – bijelo

 

Darko Duilo

File is not a valid image: /home/kinoklub/public_html/wp-content/uploads/2017/10/ALA.jpg
Problem detected on file: /home/kinoklub/public_html/wp-content/uploads/2017/10/ALA.jpg