Kino klub Split

Pretraživač

Newsletter

Home

Linkovi

Korisnici

Log In

Projekcija izvan ciklusa: Brian Frye`s Waste Book shorts

U petak, 25. ožujka s početkom u 20.30 h u prostorijama Kino kluba Split možete prisustvovati projekciji kratkih eksperimentalnih radova Briana Fryea. Frye se, tijekom režijskog postupka, zaustavlja na liniji razgraničenja dovršenog filma od nedovršenog eksperimenta – najuvjerljiviji radovi mu izgledaju kao svojevrsne “filmske ruševine”. Peephole efekt koji je “patentirao” Guy Maddin svojevrsni je trademark Fryevog kratkog metra. Uz nekoliko sporednih tehničkih odrednica, koncept se klasificira kao “kinematografija mogućeg”. Projekcije petkom u Kino klubu su edukativnog karaktera, organizirane za članove i sve koji žele prisustvovati. Ulaz je besplatan, svi su dobrodošli.

 

 

Esencija filma je vrijeme. Dok fotografija zaustavlja dah vremena, kinematografija implicira nužni izdisaj. Ono što se kreće, pomiče se nepovratno prema vlastitom dokidanju. Radovi Briana Fryea, njegovim riječima, reflektiraju raskol vremenske naracije pomoću artefakata u kompoziciji “površinske” fotografije, odnosno panela vezanog za to fotografsko ogledalo koje nazivamo filmom. Karakterni orisi sirova su refleksija povijesti, neugledni i neshvaćeni, tek u momentu krize relevantni kao svojevrsna koda raspadanja do neraspoznatljivosti. Povijest koju iritiraju nije historiografska, već filozofska, te referira na pitanje – koju arhaičnu fabulu narativno slavimo, te kako odabiremo elemente diskursa govoreći o njoj? Frye se, tijekom režijskog postupka, zaustavlja na liniji razgraničenja dovršenog filma od nedovršenog eksperimenta – najuvjerljiviji radovi mu izgledaju kao svojevrsne “filmske ruševine”. Preispitujući unutarnju strukturu kadra, ponekad se udaljava od fokusa, poput amaterskog dokumentariste, ali ni u jednom trenutku ne pokazuje autorsku slabost ili potrebu za redukcijom naknadne interpretativne dimenzije kod gledatelja, čime bi, ponekad se čini čak i logično, limitirao eksperimentalnu potrebu. Frye brikolažira vizualno atraktivne slike. Kontrapunktirajući motive, poput forsiranja sraza u kompozicijama šetnje grobljem i glista koje kreću u suprotnom pravcu kao da su
odlučile dokidati filmsku publiku namjesto upokojenih u prethodnoj sekvenci, Frye realizira svoje najefektnije radove, poput filma Letter (Pismo; 2001). Peephole efekt koji je “patentirao” Guy Maddin svojevrsni je trademark Fryevog kratkog metra. Uz nekoliko sporednih tehničkih odrednica, koncept se klasificira kao “kinematografija mogućeg”. Frye je rođen 1974. u mjestu Santa Rosa, California, USA, a trenutno je nastanjen u New Yorku. Film je diplomirao na Sveučilištu California, te, nezadovoljan akademskim tretmanom materije, još jednom na San Francisco Art institutu, nakon čega je nastavio svoj obrazovni maraton studijem filmske teorije na sveučilištu u New Yorku. Zaposlenik je nezavisne Filmmakers Cooperative produkcije eksperimentalnog autorskog filma, također u New Yorku. Kao autor poznat je od ranih devedesetih godina prošlog stoljeća. Metanarativnom strukturom dramaturgiju gradi na konfliktu filma s radnjama i potrebama koje se manifestiraju neovisno o proizvodnoj mehanici, poput naglašenog masturbacijskog poriva ili reprogramirane sekvence iz djetinjstva koja kontaminira filmsku konsturkciju paradoksom vremenskog slijeda izlaganja, zahvaljujući snimkama s očeve Super 8 kamere
koje se izmještaju iz svijesti o onome što je bilo u kompoziciju onoga što se trenutno manifestira pred objektivom. Komparativni autori su mu, primjerice, Lewis Klahr ili Peggy Ahwesh. Uz film studirao je i filozofiju, inkluzivno izbjegavajući širi kontakt s akademskim okružjem, kako bi od svega ostala samo slika i dovoljno slobode za perforiranje svakodnevnih rutina u kontekstu smrtnosti vrste. Neki kritičari su ga skloni definirati kao Marcela Duchampa eksperimentalnog filma, a kao presudni uzor, sam Frye ističe Pierre Clementia (1942–1999), autora koji je režiju morao podrediti glumi kako bi realizirao svega trinaest autorskih, mahom kratkih radova, od kojih su neki prikazani u Kino klubu Split u kontekstu ciklusa poput prezentacije radova grupe Zanzibar kojoj je pripadao i slično. Sam Frye ističe kinematografiju Andya Warhola i radove Jim Morrisona kao svoje prve filmske fascinacije iz mladosti. Frye je i iznimno cijenjen sugovornik u profesionalnim krugovima, o čemu svjedoči i niz inervjua (neki dostupni i na internetu) odrađenih za relevantne alternativne filmske magazine. Na web stranici http://mfj-online.org/journalPages/MFJ37/BrianFrye.html možete pronaći njegov kuriozietni razgovor s Ray Privettom i Jamesom Kreulom, odrađen 2001., u fazi dovršenog psihološkog formatiranja Fryea kao tada još uvijek mladog filmskog autora. Tijekom projekcije biti će prikazani slijedeći radovi:

Robert Beck is Alive and Well and Living in NYC:
2002, by Brian Frye and Lee Ellickson; 16mm, b&w, sound, 3 minutes.

The Anatomy of Melancholy:
1999, 16mm, b&w, sound, 11 minutes.

Kaddish:
2002, 8 minutes, 16mm, Sound

Oona’s Veil:
2000, 16mm, b/w, sound, 8min.

The Letter:
2001, 16mm, b&w, sound, 11 minutes.

Across the Rappahannoc:
2002, 16mm, color, silent, 11 min.

Lachrymae:
16mm, color, silent, 3 minutes

The Eels of Chicago:
2000, 16mm, b&w, silent, 2 minutes.

Sunday Morning:
2001, by 16mm, b&w, silent, 2 minutes.

Najda:
2001, 16mm, color, silent, 3 minutes.
Ukupno trajanje: 61 minuta
Jezik: engleski
Država: USA
Tehnika: kolor/crno-bijelo

 

Darko Duilo

 

File is not a valid image: /home/kinoklub/public_html/wp-content/uploads/2017/10/ALA.jpg
Problem detected on file: /home/kinoklub/public_html/wp-content/uploads/2017/10/ALA.jpg