Kino klub Split

Pretraživač

Newsletter

Home

Linkovi

Korisnici

Log In

Projekcija: Carolee Schneemann – Retrospektiva (1964-1971)

U petak 27. travnja s početkom u 20.30 h u projekcijskoj dvorani Kino kluba Split možete prisustvovati projekcijama filmova jedne od najistaknutijih predstavnica feminističke trase koncipiranja standarda eksperimentalnog filma iz perioda šezdesetih godina prošlog stoljeća koja je dijelom odredila i produkcijske elemente nekih suvremenih filmskih vizualnih eksperimenata. Radi se o veteranki Carolee Schneemann koja je, osim što je zavedena u impresivnom nizu akademskih sinteza analitičara i kritičara suvremenog avangardnog filma, postala i neizostavni akter globalne (feminističke) likovne i instalacijske/performance scene. Kroničari je, osim kao umjetnicu primarno ekspresionističkog senzibiliteta, raspoznaju i kroz psihološke paralele koje joj dio opusa dovode u vezu s dadaizmom,  fluxus umjetnicima i/ili reprezentima tzv. beat generacije. Projekcije petkom u Kino klubu Split edukativnog su karaktera, organizirane za članove i sve koji žele prisustvovati. Ulaz je besplatan, svi su dobrodošli…

 

Carolee Schneemann  – Retrospektiva (1964-1971)

Osim što je, unatoč poodmakloj dobi, i dalje neosporno jedna od najprezentnijih (ujedno i prvih) predstavnica suvremene feminističke (s naglaskom na instalacijskim konstruktivizmima i elementarnim performace aktivnostima) scene vizualna umjetnica Carolee Schneemann (1939) je, čak i neosvisno o realtivno skromnom i donekle zapuštenom opusu s tek ponekim recentnijim konkretnim filmskim projektom, ujedno i prilično postojani (aktivni) pionir specifične eksperimenalne sineastike utemeljene na post-mizoginom prezentiranju radikalnih body-art ideja (ishodišno likovnog senzibiliteta) u mediju pokretne slike, što je uloga u kulturi moderne koju je zaslužila slijedeći temeljna načela filmske avangarde općenito. Diplomirala je na nekoliko američkih sveučilišta, a svoj rad donekle temelji na ranoformativnoj ekstremnoj naturalizaciji karaktera temeljem koje i dalje zadovoljava primarnu manifestnost potrebe tumačenja vlastite tjelesnosti i (preciznije) seksualnsoti. Tijekom vremena provedenog u intimnom društvu Jamesa Tenneya (1934-2006), američkog kompozitora i glazbenog teoretičara pedesetih je godina prošlog stoljeća već realizirala karijeru kao slikarica koju se (uglavnom) svrstava u eksperesionistički ili (manjim dijelom) dadaistički širi/uži kontekst što je konvencionalno prihvaćeno zbog naknadne potrebe za formalnom akademskom sistematizacijom djelovanja tadašnjih istaknutijih američkih mladih umjetnika sklonih opskurnim subkulturnim matricama s mogućnošću (tek) ograničene prezentacije. S konceptom eksperimentalnog filma upoznala se u istom tom periodu zahvaljujući uvidu u rani opus Stana Brakhagea (1933-2003) s kojim je bila u prijateljskim odnosima. Iako su njeni radovi kod dijela filmske kritike bili okarakterizirani kao primitivni ekscesi na rubu jeftine konceptualne pornografije, pozdano se može kazati kako barem nije korespondirala s daljnjim pervertiranjem načelnog tzv. sploshing (odnosno srodnog mu) vizualnog manirizma porno industrije (supstancijalno fetišiziranje spolnosti) u (mimo aluzivnih natruha) rubno područje koprofilije, urofilije ili emetofilije, što je donekle čini bliskom suvremeniku joj Jacku Smithu (1932-1989), a udaljava od nekih radikalnijih mlađih autora, posebice autorica (naglašavamo zbog feminističkog ishodišta temeljnog produkcijskog koncepta) poput Marie Beatty. Pojednostavljeno, kada bi se tražila optimalna pozicija Carolee Schneemann u trenutačnim koordinatnim komparacijama suvremenih veterana avangardne scene ona bi bila negdje između Yoko Ono i Marine Abramović. Zahvaljujući ugledu koji je stekla krećući se u društvu umjetnika poput Mercea Cunninghama, Johna Cagea, Philipa Glassa, Terrya Rileya, Stevea Reicha i mnogih drugih, kao i neobično masovnoj recepciji njenih radikalnih eksperimentalnih filmova, na filmskom festivalu u Cannesu je 1969., dvije godine nakon premijernih prikazivanja tada aktualnog joj filma Fuses, dobila posebnu nagradu žirija koja je protumačena njenim doprinosom oslobađanju (filmske) seksualnosti realiziranim u okvirima tada još vrlo oskudnog opusa, ali i na (umjetnički opravdanoj) razini efektnog i originalnog provociranja konvencionalne (prvenstveno američke) filmske industrije predimenzionirane unutar gabarita velikih studija prema pravilnicima kojih je isticanje ženskog spolovila protivno dobrom ukusu i politički nekorektno, a upravo su se sadržaji koji bi intenzivnije integrirali spolnost s težištem na eksplikaciji vagina kao poželjnih planskih filmskih motiva u tom vremenskom periodu definirali kao novost u iskazivanju masovnih potreba globalne filmske publike. U sklopu autorske prezentacije u Kino klubu Split biti će prikazani klasični autoričini radovi:

PROGRAM:

 

Meat Joy (1964)                                 05:18

Viet Flakes (1965)                             07:46

Fuses (1967)                                       22.21

Snows (1967)                                     18:14

Plumb Line (1971)                             15:15

 

Ukupno trajanje programa:   68:54

 

Za Kino klub Split:

 

Darko Duilo